اثربخشي سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري بر خودشفقتي و معناي زندگي بيماران افسرده مداوم شهرستان اروميه

پيش‌زمينه و هدف: افسردگي معضل عمومي زندگي بشر و شايع‌ترين اختلال رواني است كه منجر به تغييرات خلق، تفكر و فعاليت‌هاي روزمره مي‌گردد. لذا هدف از پژوهش حاضر اثربخشي سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري بر خودشفقتي و معناي زندگي بيماران افسرده مداوم بود. سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري مبتني بر نظريه بين فردي كاركرد رواني اجتماعي است اين رويكرد درماني در تبيين افسردگي، بر نقش اساسي ترس-اجتناب فراگير در آسيب‌شناسي رواني اين بيماران تأكيد دارد. مواد و روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري سه‌ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه بيماران افسرده مراجعه‌كننده به مراكز درمان روان‌پزشكي و روان‌شناختي شهرستان اروميه در زمستان و بهار 1400-1401 بود كه از بين اين افراد، تعداد 30 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه آماري انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل به‌صورت تصادفي گمارده شدند. گروه آزمايش به مدت 12 جلسه مداخله سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري را دريافت نمودند ولي در گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. همه افراد در هر سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري پرسشنامه خودشفقتي نف (2003) و پرسشنامه معناي زندگي استگر و همكاران (2006) را تكميل كردند. درنهايت داده‌ها به روش‌هاي تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر با كمك نرم‌افزار SPSS24 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد تفاوت معني‌داري در هر دو متغير خودشفقتي و معناي زندگي بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل وجود داشت (0.01 P). به اين معني كه سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري بر خودشفقتي و معناي زندگي بيماران افسرده مداوم اثربخش بود (0.05 P). بحث و نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش بيانگر اين است كه سيستم روان‌درماني تحليل شناختي رفتاري بر خودشفقتي و معناي زندگي بيماران افسرده مداوم مؤثر است و ازاين‌رو مي‌تواند در مداخلات كلينيكال براي درمان افسردگي مداوم بكار گرفته شود.