اثر سديم بوتيرات و ورزش هوازي با تردميل، به‌تنهايي يا به‌صورت توأم، بر وزن بدن و پارامترهاي گليسمي در موش‌هاي صحرايي ديابتي شده با رژيم پرچرب- استرپتوزوتوسين

پيش‌زمينه و هدف: ديابت نوع دو يك اختلال متابوليك رايج است كه جمعيت زيادي در سراسر دنيا درگير آن هستند. هدف از اين مطالعه يافتن اثربخشي سديم بوتيرات (NaB) و ورزش تردميل بر روي وزن بدن و پارامترهاي گليسمي در مدل تجربي ديابت نوع 2 بود. مواد روش‌ها: 35 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به 5 گروه كنترل، ديابت، ديابت+سديم بوتيرات، ديابت+ورزش و ديابت+سديم بوتيرات+ورزش تقسيم شدند. ديابت نوع 2 از طريق 4 هفته رژيم پرچرب و سپس تزريق استرپتوزوتوسين به آن‌ها القا شد. حيوانات ديابتي با NaB (400 ميلي‌گرم بر كيلوگرم و به‌صورت روزانه) و ورزش تردميل (5 روز در هفته) به مدت 6 هفته مورد درمان قرار گرفتند. وزن بدن و پارامترهاي گليسمي مانند قند خون ناشتا، تحمل گلوكز، سطح انسولين، شاخص مقاومت به انسولين، و ميزان حساسيت به انسولين در آن‌ها ارزيابي شد. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه سديم بوتيرات توأم با ورزش تردميل، باعث افزايش معنادار وزن بدن (p 0.05) نسبت به گروه ديابت مي‌شود. همچنين سطح گلوكز خون به معناداري در گروه‌هاي سديم بوتيرات(p 0.05) ، ورزش(p 0.01)  و سديم بوتيرات+ورزش (p 0.001) در مقايسه با گروه ديابت كاهش يافت. ميزان قند خون در تست تحمل گلوكز به‌صورت معناداري در گروه‌هاي سديم بوتيرات(p 0.05) ، ورزش(p 0.01)  و سديم بوتيرات+ورزش (p 0.001) در مقايسه با گروه ديابت كاهش يافت. در گروه سديم بوتيرات+ورزش، افزايش معنادار انسولين (p 0.05) و نيز حساسيت به انسولين (p 0.05) مشاهده شد. همچنين اگرچه مقاومت به انسولين در گروه سديم بوتيرات+ورزش در مقايسه با گروه ديابت كاهش داشت، اما اين كاهش معنادار نبود (p 0.05). نتيجه‌گيري: سديم بوتيرات توأم با ورزش مي‌تواند باعث بهبود وزن بدن و بهبود پارامترهاي گليسمي در بيماران مبتلا ديابت نوع 2 شود.