ارزيابي نظريات مفسران پيرامون «لسان عربيّ مبين» در قرآن كريم

مسئله اصلي پژوهش، تبيين معناي «لسان عربيّ مبين» در قرآن كريم با توجه به آراي مفسران و كاركردهاي معنايي واژگان است. اختلاف ديدگاه مفسران و استناد نظرات آنان به دلايل متفاوت، انجام اين تحقيق را ضروري نموده است. مقاله حاضر با روش توصيفي ـ تحليلي به بررسي و سنجش آراي مفسران در تفسير آيه شريفه پرداخته و نظرات آنان را درباره «لسان عربيّ مبين» در چهار بخش مورد توجه قرار داده است. اين موارد شامل: مسئله تحدي، زبان مخاطبان و مكان نزول، شرافت و ظرفيت‌هاي زبان عربي، فصاحت و صراحت و آشكاري زبان اختصاصي قرآن است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه «لسان عربيّ مبين» فراتر از نظريات مفسران، يك فهم مشترك بين‌الاذهاني است كه با اسلوب محاورۀ انساني، از زبان فرابشري وحي پرده برداشته است و در عين اينكه شرايط و درك و فهم مخاطب را در نظر داشته، ويژگي جهان‌شمولي، فرابشري و فراتاريخي قرآن كريم را هم لحاظ كرده است. توجه به معناي قرآني واژگان و روايات مرتبط و نيز ديدگاه زبان‌شناسي سوسور مي‌تواند مؤيد معناي اخير باشد.