تحليل روايت هاي زنان كنشگر از درگيريهاي كردستان پس از انقلاب اسلامي؛ پرستاري به مثابه مقاومت

جنگي كه به شيوه نامنظم در منطقه كردستان در ايام پس از انقلاب اسلامي ميان چريك هاي كرد هوادار حزب كومله و دموكرات با قواي مركزي درگرفت، هزينه هاي گرانبار انساني بر ايران وارد ساخت. زنان در قالب نيروهاي درمانگر غالبا بصورت داوطلبانه جهت امداد، نجات، انجام مراقب هاي باليني، پرستاري و درمان به منطقه شتافتند و در كاهش تلفات و رسيدگي به مجروحان نقش بسزايي ايفا كردند.اين پژوهش با به رسميت شناختن روايت آنان از ماوقع به ارائه توضيحاتي درباره ماهيت جنگ چريكي، ابعاد درگيريهاي كردستان و نيز پرستاري در بحران، در واقع به تاريخ اجتماعي ايران در نيم قرن گذشته پرداخته است. مقاله، پايداري اين زنان باوجود ويژگيهاي خودابراز شده درباره وضعيت بحراني و هزينه هاي بالاي انساني وارده، عامليت آنان در حفظ مواضع اخلاقي و تداوم كنش مراقبت محورشان در مقابله با خشونت هاي خونبار در شكلي فعالانه و عيني؛ و مقاومت مي داند. پژوهش با دستمايه قراردادن مولفه هاي مقاومت از منظر جامعه شناسي، به مطالعه نظام مند و تحليل تماتيك روايت هاي انتشاريافته در دسترس زنان پرستار به مثابه كنشگران عرصه بهداري پرداخته است.با روشن شدن ابعاد مخاطره آميز ميدان، نقش زنان در استمرار سياست خدمت رساني به مردم محروم كُرد در حين جنگ چريكي بيش از پيش روشن و كارنامه اقدام جمعي داوطلبانه زنان در حفظ جايگاه حرفه اي پرستاري مورد بررسي قرار گرفته است؛ موضوعي كه امروز كمترشناخته شده و از پيايند كنشگري زنان در تاريخ انقلاب اسلامي مغفول مانده است.