ارزيابي رابطه گونه‌هاي همسايگي در مجموعه‌هاي مسكوني با شيوه تعاملات اجتماعي؛ مطالعه موردي: آپارتمان سيب و شهرك ساحلي، شهرستان نور

پس از انقلاب صنعتي، تغييرات بسياري در نظام مسكن به وجود آمده است. محله‌هاي مسكوني تا حد زيادي منسوخ شده و جاي خود را با مجموعه‌هاي مسكوني عوض كردند. آنچه كه در به وجود آمدن مجموعه‌هاي مسكوني و همچنين در فرآيند طراحي آن‌ها در نظر گرفته مي‌شود غالبا مسائل كلاني مانند شرايط اقتصادي، ارزش اراضي و ...، هستند. بدين ترتيب اين‌گونه نيروهاي خارجي بر سياست‌هاي كلان مسكن و در نهايت بر كيفيت زندگي انسان تاثير مي‌گذارند. از آن جا كه خانه يكي از مهم‌ترين و اصلي‌ترين مكان‌هاي حضور انسان است، بيشترين وظيفه را نيز در تامين نيازهاي حداقلي فردي و اجتماعي انسان برعهده دارد. پژوهش حاضر قصد دارد كه بر اساس نظريه يان‌گل، به بررسي تفاوت‌هاي موجود در ميزان و شيوه تعاملات اجتماعي در دو گونه مجموعه مسكوني، يعني آپارتمان ‌ميان‌مرتبه و شهرك ويلايي بپردازد. نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌تواند طراحان و برنامه‌ريزان را در جهت رفع نقايص موجود و كاربران را در جهت انتخاب مسكن متناسب با نياز‌هاي اجتماعي خود سوق دهد. براي انجام پژوهش، اطلاعات موردنياز از دو طريق كتابخانه‌اي و ميداني جمع‌آوري شده است. بدين منظور مصاحبه‌اي با 14 نفر از ساكنين دو مجموعه صورت گرفت و با روش تحليل محتوا، تحليل شده‌ است. نتايج حاكي از آن است كه اساسي‌ترين تفاوت موجود در دو گونه مجموعه مسكوني مذكور، ناشي از فعاليت‌هاي ضروري است و نرخ وقوع آن در آپارتمان‌هاي ميان‌مرتبه بيشتر از شهرك‌هاي ويلايي است. اين در حالي است كه مجموعه‌هاي ويلايي با در اختيار داشتن فضاي مياني فراخ‌تر و محدوديت‌هاي كمتر در طراحي آن، مي‌توانند قابليت محيطي مناسبي جهت افزايش تعاملات اجتماعي ايجاد كنند.