تبيين تعليق بازنمايي در آثار متاخر ساموئل بكت و تئاتر چشم‌انداز گرترود استاين، به عنوان پيشينه‌ي منظر تئاتر پست‌دراماتيك به متن نمايشي

اين پژوهش بر آن است تا به نوشتار درآوردن بيان‌ناپذيري، در آثار ساموئل بكت و گرترود استاين را تبيين كند. در اين راه با رجوع به ايده تئاتر چشم‌انداز گرترود استاين، و آثار متاخر بكت، ماديت‌بخشي به متن نمايشي را بررسي مي‌كند. به طور مشخص جستار نمايشنامه‌ها از گرترود استاين و تعدادي از آثار بكت در نوشتار دوره‌ي متاخر او(من‌نه، صداي پا،آن زمان، نفس، فسه‌۵) بررسي شده‌اند. اين شكل از فرم نوشتاري ساخت‌شكنانه، با هويت دوباره بخشيدن به نوشتار، به سوي چشم‌اندازي از منظر متن در تئاتر پست‌دراماتيك حركت مي‌كند. بكت براي شكل دادن تجربه براي مخاطب، در جهت تعليق بازنمايي مرسوم، از تصاوير كاسته شده، ساخت‌شكني‌هاي زباني و خودارجاع استفاده مي‌كند. چيزي كه گرترود استاين هم در ايده‌ي تئاتر چشم‌انداز، ذيل تلاش براي رسيدن به جوهر آن‌چيزي كه رخ مي‌دهد، در نقد به شرايط تئاتر و ساختارهاي بازنمايانه‌ي كلمات، مطرح مي‌كند. استاين سعي دارد نمايشنامه را از رخ دادن در جايي ديگر باز دارد و آن را از نو متولد كند. بكت هم در آثار متاخر خود، زبان را از حيطه‌ي دانستن و امر نشانه‌اي خارج مي‌كند. با تبيين اين تعليق در آن‌چه بازنمايي تا پيش از خود بوده است، اين تلاش‌ها باستان‌شناسي كانوني‌زدايي متن در تئاتر پست‌دراماتيك هستند.