سينما به مثابه يك تكنولوژي افسونگر در فيلم نعره طوفان (1348)

نعره طوفان داستان ماهيگيري به نام طوفان است كه در روستا به همراه همسرش مرجان زندگي آرامي دارد. همزمان با تولد فرزندشان يك گروه فيلم سازي به روستا وارد مي شود، و در اين ميان شعله ستاره فيلم به طوفان علاقه مند مي شود. شعله نمونه كاملي از زن افسونگر مدرن است، و اخلاقيات وي در تضاد با مرجان به مثابه تجسم زن سنتي خانگي قرار ميگيرد. پژوهش حاضر ميكوشد با وامگيري از بحث اندرياس هويسن، نظريه پرداز ادبي معاصر، فيلم نعره طوفان را از منظر ارتباط ميان زنانگي و تكنولوژي مورد بازخواني قرار دهد. هويسن معتقد است در دوران مدرن به تدريج با نمايان شدن جنبه هاي ويرانگر تكنولوژي به آن ويژگي هاي زنانه اعطا شد و ايده همسان انگاري زنانگي و تكنولوژي پديد آمد. با وام گيري از ديدگاه هويسن اين بحث مطرح ميشود كه در فيلم شخصيت شعله به عنوان زن افسونگر را مي توان به مثابه تجسد تكنولوژي سينما نيز در نظر گرفت. از اين رو اين اثر را مي توان بازتاب دهنده گسست هاي اجتماعي در مواجهه با مظاهر مدرنيته، زن افسونگر و تكنولوژي سينما در نظر گرفت. در فيلم هراس هاي جامعه سنتي از كاركردهاي غيراخلاقي تكنولوژي سينما، با هراس مردانه از نيروي خانمان برانداز زن افسونگر و تواناييش در ويران كردن نظم اجتماعي در پيوند قرار ميگيرد.