بازتاب نگرش پديدارشناسانه به مكان بر پايه انديشه مارتين هايدگر در سينماي ياسوجيرو ازو (مطالعه موردي: داستان توكيو)

حضور معماري در سينما در ابعاد مختلفي چون ساختار روايي تا مشخصه‌هاي تكنيكي اثر قابل‌درك است. اين نوشتار تجربه معنادار مكان را در ميان مشخصه‌هاي تكنيكي سينماي ياسوجيرو ازو در «داستان توكيو» جست‌وجو و به‌دليل محوريت «تجربه معنادار مكان» و برداشت ادراكي از نحوه نمايش آن، در چارچوب نگرش پديدارشناسي بر پايه انديشه مارتين هايدگر عمل مي‌كند. فرض آن است كه تجربه معنادار مكان در مشخصه‌هاي تكنيكي «داستان توكيو» در انطباق با مولفه‌هاي منتج از نگرش پديدارشناسانه هايدگر به مكان قرار دارد كه به‌موجب آن چگونگي شكل‌گيري اين تطابق به‌عنوان پرسش تحقيق مطرح مي‌باشد. پژوهش حاضر از نوع كيفي بوده و به روش پديدارشناسي انجام شده است. نتيجه بيانگر آن است كه در مشخصه‌هاي تكنيكي «داستان توكيو» از آنجا كه مكان به‌واسطه تثبيت و ماندگاري در حافظه، توانايي در برانگيختن تخيل و امكان تامل آدمي بر موقعيتش، تجربه ادراكي متنوع، ادراك حسي و بي‌واسطه، ارتباط با آدمي و فعاليت‌هاي او، توجه به جنبه احساسي تجربه، ادراك در بستر محيطي گسترده و توجه به عناصر و اجزاي محيط پيرامون، گسترش ارتباطات فضايي ميان درون و بيرون، تعامل با ديگران، تعريف حدومرز براي مكان و ارتباط با بستر اجتماعي و فرهنگي‌ خود ادراك‌پذير شده‌ است، در قرابت با نگرش پديدارشناسانه هايدگر به مكان قرار دارد.