نحوه‌هاي تلميح و پارودي در روابط متون نقاشي و فيلم‌هاي پدرو آلمودوار بر اساس آراي ژرار ژنت و ليندا هاچن

ارتباط سينما و نقاشي از جمله مقولاتي انگاشته مي شود كه از ديرباز مورد توجه بوده است. پدرو آلمودوار را بايد در زمره ي فيلمسازاني به شمار آورد كه فيلم هايش پيوند وثيقي با هنر نقاشي دارند. آلمودوار با ارجاع به آثار نقاشان كلاسيك مانند ولاسكوئر و تيسين؛ هنرمندان مدرن نظير دالي، مگريت، هاپر، پيكاسو و حتي نقاشان انتزاعي مثل موندريان و روتكو در دسته ي كارگرداناني قرار ميگيرد كه امتزاجي از نقاشي و سينما در فيلم هايش نظاره مي شود. اين پژوهش به شيوه ي كيفي به تحليل نقاشي در فيلم هاي پدرو آلمودوار ميپردازد. هدف از تحقيق پيش رو مطالعه ي نقاشي در سينماي آلمودوار با طرح اين پرسش است كه «فيلم هاي پدرو آلمودوار چگونه از متون نقاشي تأثير پذيرفته اند؟». اين مقاله براي پاسخ به اين پرسش از روش توصيفي-تحليلي بر مبناي آراي ژرار ژنت در حوزه ي بينامتنيت و ليندا هاچن در حيطه ي پارودي بهره جسته است. يافته ها مؤيد اين مطلب است كه قاب هاي سينماتوگرافيك در فيلم هاي آلمودوار به انحاي مختلفي از نقاشي استنساخ شده اند؛ گاه در قالب تابلوهاي زنده و گاه در قالب تصاويري كه آثار انتزاعي را به ذهن متبادر مي سازند. تلميح، وارونگي آيرونيك، فرامتن سازي و بازآفريني به مثابه ي اداي احترام؛ به عنوان وجوه آراي اين دو متفكر، اضلاعي هستند كه فيلمساز به ميانجي آنها از نقاشي در كارهايش سود برده است.