ارزيابي ميزان توانمندي زنان روستايي شهرستان كرمانشاه

موضوع توانمندسازي زنان گامي ضروري براي قرارگرفتن در مسير توسعه انساني و مديريت استعدادها محسوب مي‌گردد. توانمندسازي زنان روستايي در راستاي عدالت جنسيتي بوده و از عوامل اساسي توسعه پايدار محسوب مي‌شود. بنابراين آگاهي از ميزان توانمندي زنان براي برنامه‌ريزي توسعه ضروري مي‌باشد. اين پژوهش علي با هدف بررسي ميزان توانمندي زنان روستايي شهرستان كرمانشاه و شناسايي متغيرهاي تأثيرگذار بر آن انجام گرفت. جامعه آماري پژوهش، جمعيت فعال زنان روستايي (64-15 سال) در شهرستان كرمانشاه بودند (41267=N) و نمونه‌ها با روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه‌اي محقق ساخته بود كه بر اساس مدل گيتس و گيتس (2017) طراحي و ابعاد منابع (رفاه جسمي و روحي، آگاهي انتقادي و دارايي‌ها)، عامليت (تصميم‌گيري، رهبري و اقدام جمعي) و ساختارهاي نهادي (حمايت خانواده، جامعه، بازار و دولت) را شامل مي‌شد. بر اساس يافته‌ها، ميانگين توانمندي زنان روستايي شهرستان كرمانشاه كمتر از حد متوسط بود. ميزان توانمندي زنان روستايي در مؤلفه‌هاي منابع و عامليت در سطح پايين‌تر از متوسط و بيشترين ميزان توانمندي مربوط به ساختارهاي نهادي بود. از بين متغيرهاي مورد بررسي، حمايت خانواده از زنان روستايي و رفاه جسماني نيز بالاترين ميانگين‌ها را كسب كردند. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد كه سه متغير سطح تحصيلات، امكان شركت در كلاس‌هاي آموزشي و امكان داشتن پس‌انداز سهم عمده‌اي در تبيين واريانس توانمندسازي زنان روستايي ايفا مي‌كنند. پيشنهاد مي‌شود در طراحي و اجراي پروژه‌هاي توانمندسازي زنان روستايي تقويت و انسجام سازماني بين نهادهاي دست‌اندركار در راستاي مديريت يكپارچه توانمندسازي زنان روستايي صورت پذيرد. در اين بين توسعه آموزش‌هاي غيررسمي و تأمين اعتبارات خرد تأكيد گردد.