تحليل بقاء سكونتگاه‌هاي روستايي منطقه قزوين

در قرن حاضر تضمين بقا الگوهاي فضايي موجود ازجمله دغدغه‌هاي جدي مديران و برنامه‌ريزان شهري و منطقه‌اي محسوب مي‌گردد. در سنجش ميزان بقا، يكي از روش‌هاي مؤثر و كارآمد، آناليز بقا مي‌باشد. هدف اين پژوهش كاربست تحليل بقاء در قالب نگرش توسعه پايدار محلي منطقه‌اي است كه به‌صورت توصيفي تحليلي از نوع مقطعي بر روي تمامي سكونتگاه‌هاي روستايي منطقه قزوين انجام گرفت. تجزيه‌وتحليل داده‌ها و تعيين ميزان بقا از روش كاپلان ماير در نرم‌افزار SPSS و براي مقايسه ميانگين ميزان بقا از آزمون لگ رنك استفاده شد. نوآوري اصلي اين پژوهش، به‌كارگيري آناليز بقا در سنجش ميزان بقا در انواع الگوهاي فضايي و جمع‌بندي مؤلفه‌هاي متناظر با آناليز بقا است. كه هر روستا را مانند يك شخص با مؤلفه‌هاي: دموگرافيك، بيولوژيكي و اجتماعي اقتصادي در نظر گرفته است. نتايج نشان داد چشم‌انداز بقا روستاهاي شهرستان‌هاي قزوين، آبيك و بوئين‌زهرا به علت روند توسعه ناپايدار و روابط مخرب اكولوژيكي منطقه كلان‌شهري تهران در چند دهه اخير بسيار كوتاه است همچنين چشم‌انداز بقا شهرستان‌هاي آوج، البرز و تاكستان هرچند نسبت به مناطق يادشده از شرايط بهتري برخوردارند اما همچنان به لحاظ بقا وضعيت نگران‌كننده‌اي دارند. با آگاهي از ميزان بقا مي‌توان، با اتخاذ سياست‌هاي مراقبتي براي مناطق پرمسئله و اقدامات لازم جهت‌پذيرش نقش‌هاي فرامنطقه‌اي متناسب با توان حياتي آن‌ها، به افزايش طول عمر و بقاء اين سكونتگاه‌ها كمك نمود.