بررسي مؤلفه هاي برنامه ريزي مشاركتي با رويكرد تاب آوري اجتماعي: مرور سيستماتيك

مشاركت تأثير زيادي بر ميزان تاب‌آوري اجتماع محلي دارد، تاب‌آوري اگر بخواهد شرايط مناسبي را فراهم آورد، بهتر است متناسب با نيازهاي محلي بوده و ذينفعان را جهت درك پيچيدگي‌هاي سيستم شهري آگاهي بخشند، علي‌رغم بررسي پژوهش‌هاي اخير در شناسايي مؤلفه‌هاي برنامه‌ريزي مشاركتي براي رسيدن به اجتماعي تاب آور، تاكنون مطالعه‌اي چارچوب مند و يكپارچه صورت نگرفته لذا شكاف اساسي در اين زمينه وجود دارد، هدف از اين پژوهش شناسايي مؤلفه‌هاي برنامه‌ريزي مشاركتي با رويكرد تاب‌آوري اجتماعي و تلاش براي دستيابي به مفهومي جامع از تلفيق اين دو مؤلفه مي‌باشد. روش پژوهش حاضر از نوع تحليل سيستماتيك است، در مرحله اول 248 مقاله اوليه با ارزيابي سيستماتيك و 31 مقاله توسط غربالگري معيارهاي شمول انتخاب شدند. اين مقالات با استفاده از روش تحليل تماتيك در نرم‌افزار MAXQDA موردبررسي دقيق‌تر قرار گرفتند. 215 كد شناسايي و نشانه‌ها در قالب 20 مفهوم و 6 مقوله بررسي گرديد، مهم‌ترين مقوله‌هاي اصلي در قالب: مهارت و توانمندسازي ساكنين، پتانسيل جوامع محلي، بازيابي پايدار، هم‌افزايي نهادها، سرمايه اجتماعي و يكپارچگي و شفافيت دسته‌بندي گرديد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه ارتباط موثر بين مؤلفه‌هاي برنامه‌ريزي مشاركتي، تاب‌آوري اجتماعي و مؤلفه‌هاي اصلي برقرار است. مفاهيم آگاهي بخشي، اعتماد اجتماعي، توانمندسازي ساكنين، پاسخگويي در مواجه با بحران پرتكرارترين مفاهيم بوده كه نمايانگر بيشترين ارجاع در اسناد موردبررسي است كه دلالت بر ساختار چندوجهي تاب‌آوري اجتماعي دارد.