تبيين مولفه‌هاي مطلوبيت فضاي شهري در تحقق حق به شهر مطالعه موردي: شهر اروميه

روند روبه رشد جمعيت شهرها باعث ظهور مشكلات گسترده شده است. دراين‌ارتباط از مهم‌ترين راهكارهاي شناسايي شهروندي محلي، وضع قانون شهر با رويكرد مبتني بر حق به شهر است، كه جوانب مختلف جهت تحقق اين مهم مورد كنكاش قرارگرفته است. در همين چارچوب تحقيق حاضر سعي در بررسي مطلوبيت فضاي شهري در تحقق حق به شهري در شهر اروميه داشته است. بدين منظور نيز از روش‌هاي كتابخانه و ميداني براي جمع‌آوري اطلاعات بهره برده شده است و براي تجزيه‌وتحليل نيز از نرم‌افزار Smart Pls براي بررسي سطح معني‌داري رابطه مطلوبيت در حق به شهر و از مدل IPA جهت تبيين تفاضل اهميت و عملكرد شاخص‌هاي مطلوبيت در راستاي تحقق حق به شهر استفاده‌شده است. لازم به ذكر است كه ازآنجاكه نمونه تحقيق حاضر مبتني بر خبرگان بوده است، حجم نمونه به روش هدفمند (گلوله برفي) به ميزان 20 نفر انتخاب‌شده‌اند. نتايج تحقيق نشان داده است كه مطلوبيت در تحقق حق به شهري در شهر اروميه موثر بوده و در سه برازش اعتبار اشتراك واريانس (R2) ، ميزان توان پيش‌بيني (Q2)، قدرت مدل ساختاري (GOF) مورد تأييد قرارگرفته است، اما براساس نتايج حاصل از مدل IPA اختلاف بين اهميت شاخص‌هاي مطلوبيت و اولويت عملكرد توسط نهادهاي ذي‌ربط در اروميه وجود داشته است و اهميت زيادي به شاخص‌هاي با اولويت پايين داده‌شده است؛ درحالي‌كه اولويت اول شاخص‌هاي مطلوبيت جهت تحقق حق به شهر شامل پاسخگويي به نيازهاي شهروندان، امكان حضور اقشار جامعه در بستر شهر، مسئوليت‌پذيري، تعلق‌خاطر، سازگاري و قانونمندسازي شهروندان بوده است.