تأثير آستانه‌اي مصرف انرژي‌هاي تجديدپذير و تجديدناپذير بر رفاه اقتصادي در كشورهاي منتخب با شدت انرژي مختلف

مصرف انرژي‌هاي آلاينده در تقابل با رفاه اقتصادي؛ سياست‌گذار را بر سر دوراهي- دستيابي به رفاه اقتصادي به عنوان هدف نهايي اقتصاد يا افزايش مصرف انرژي براي رشد اقتصادي- قرار مي‌دهد. هدف اصلي پژوهش حاضر، آزمون اين دوگانگي و مشخصاً وجود رابطه U وارون ميان رفاه اقتصادي و مصرف انرژي با به‌كارگيري روش حداقل مربعات تعميم‌يافته ممكن براي داده‌هاي تابلويي 117 كشور (77 كشور با شدت انرژي پايين و 40 كشور با شدت انرژي بالا) طي دوره زماني 2019-2007 است. يافته‌هاي مطالعه حاضر نشانگر وجود رابطه U وارون ميان مصرف انرژي و رفاه اقتصادي و تأييد فرضيه منحني كوزنتس است. نكته قابل توجه در يافته‌هاي اين مطالعه، پويايي الگوي عمومي رفاه با تغيير مصرف انرژي است به گونه‌اي كه براي كشورهاي با شدت انرژي پايين و همچنين با انرژي تجديدپذير، حد آستانه رفاه با سرعت بيشتر حاصل مي‌شود و بعد از آن، رفاه با سرعت كمتر نسبت به روند صعودي منحني كاهش مي‌يابد. بر اين اساس، به نظر مي‌رسد كشورها مي‌توانند با سياست‌هاي سازگار و بهينه، مسير را اصلاح كرده و رسيدن به مرحله كاهش رفاه را به تأخير اندازند.