مطالعه تطبيقي ديدگاه حافظ ابرو با نخبگان مسلمان عصر ميانه در باره حكمراني سياسي

يكي از شاخص هاي تاريخ نگاري دوره ميانه ايران اسلامي طرح مباحث نظري «آداب ملكداري و اخلاق فرمانروائي» در خلال بيان تحولات تاريخي و با اتكا بر«آيات و روايات» است. اين شيوه تاريخ نگاري متاثر از شرايط تاريخي و اوضاع سياسي ايران و جهان و لزوم آشنايي فرمانروايان با شيوه‌هاي ملكداري مورخان مسلمان در دوره ميانه ايران بوده است.مورخان مسلمان خود را ملزم نمودند تا با طرح مباحث نظري در خلال بيان وقايع تاريخي متكي بر آموزه هاي اسلامي ، همراه با آيات قرآني و نيز فرهنگ ايراني به شرح وظايف حاكميتي حكمرانان بپردازند. درميان مورخان اين دوره ، «حافظ ابرو» درمقدمه كتاب جغرافيايش موضوع «سياست مدن»را به صورت علمي و نظامند بحث نمود‌ه است. گرچه حافظ ابرو در پرداختن بدين موضوع نوآورر نبوده است و ديگر مورخان  هم عصر او نيز بدين مهم پرداخته اند. از اين رو نظر به اهميت حكمراني سياسي و ابعاد فرهنگي و اجتماعي آن بررسي تطبيقي ديدگاه«حافظ ابرو» با ديگر مورخان و انديشمندان هم عصرش در حوزه حكمراني سياسي ضروري به نظر مي رسد. براين اساس خواست پژوهش حاضر يافت پاسخ اين پرسش اصلي است كه: مفاهيم حكمراني، وظايف و ويژگي هاي شخصيتي حاكمان از نگاه حافظ ابرو و نخبگان مسلمان ايران دوره ميانه چيست؟ روش تحقيق در اين پژوهش تاريخي متكي بر منابع كتابخانه اي بوده و با بهره گيري از مطالعات ميان رشته اي سعي خواهد شد تا براساس داده هاي متون اصلي به شيوه توصيفي، تحليلي به پرسش تحقيق پاسخ داده شود.