واكاوي رويكرد مترجمين قرآن كريم در ترجمه پاره گفتار«وَلَو تَري إذ» براساس كاربرد شناسي (مطالعه موردي: سوره مباركه انعام)

كاربرد ‌شناسي، دانشي بين رشته‌اي است كه به مطالعه‌ معناي نهفته در وراي كلام مي‌پردازد و هدف آن تأمل و دقت در سازوكار رابطه‌ ساختار يك متن براي درك درست روند تكوين معناي آن است. قرآن كريم از جمله متوني است كه فهم دقيق مفهوم و انتقال آن به خوانندگان غيرعرب بسيار مهم و همواره مورد توجه پژوهش‌گران و مترجمان بوده است بنابراين بهره‌گيري از ابزار‌هاي مختلف براي شناخت و ترجمه‌ دقيق ضروري مي‌نمايد. ترجمه‌ ادات تمنّي بخصوص حرف «لَو» از موارد پر چالش قرآن كريم مي‌باشد. مترجمان در ترجمۀ پاره‌ گفتار «ولَو تَري إذ»كه هفت بار در قرآن كريم آمده اختلاف دارند. با توجه به اين‌كه در سوره‌ مباركه‌ انعام سه بار از اين پاره گفتار استفاده شده لذا بررسي اين سوره محور تحقيق مي‌باشد. اين پژوهش تلاش دارد با تكيه بر كاربردشناسي و به كمك نظريه‌ كنش‌گفتار، به تحليل اين گفتمان قرآني بپردازد تا با در نظر گرفتن بافت موقعيت آيات و كارگفت‌ها، مراد جدي اين پاره گفتارها را شناسايي، و در اين مسير مترجماني را كه با اين ديدگاه ترجمه نمودند، معرفي نمايد. روش پژوهش به صورت تحليل متن بر پايه‌ تحليل و توصيف و تطبيق و ارائه‌ آمار مي‌باشد. نتيجه‌ پژوهش حاكي از آن است كه از ميان هفتاد ترجمه‌ فارسي تنها 22 درصد آيۀ 27و 12درصد آيۀ 30 و 27 درصد آيه 93 سوره انعام را به صورت تمنّي ترجمه نموده‌اند حال آن‌كه با توجه به بسآمد بالاي كنش اظهاري-ترغيبي در اين آيات، انتقال مراد جدي آيات با تمنّي بودن حرف «لو» محقق مي‌شود.