حدود الزام طرفين در رسيدن به توافق در مذاكره مجدد قراردادهاي نفتي بين‌المللي

زمينه و هدف: در قراردادهاي بلند مدت نفت و گاز به منظور جلوگيري از برهم خوردن تعادل و توازن قراردادي در خلال اجراي طولاني مدت قرارداد، شرط مذاكره مجدد پيش‌بيني مي‌شود تا با انجام دوباره مذاكره در خصوص شروط و چگونگي اجراي قرارداد، تعادل برهم خورده به قرارداد باز گردد. گرچه مفهوم مذاكره مجدد، ساختار و ابعاد آن توسط ساير محققين بررسي شده است ولي به اين پرسش پاسخي داده نشده است كه آيا درج شرط مذاكره مجدد در قراردادهاي نفتي به معناي الزام طرفين به حصول توافق است؟ به بيان بهتر مذاكره مجدد نوعا تعهد به وسيله است و يا تعهد به نتيجه؟روش: اين مقاله به روش توصيفي- تحليلي نگارش يافته است.يافته ها و نتايج: درج مذاكره مجدد را نبايد صرفا عملي تشريفاتي و شكلي محسوب كرد، زيرا هدف از درج چنين شرطي بازگردان تعادل به قرارداد بدون نياز به رجوع به دستگاه قضايي است، بنابراين اگر رسيدن به توافق امري تكليفي براي طرفين قرارداد نباشد، اساسا درج چنين شرطي فاقد قدرت الزام‌آور مي‌باشد و صرفا تبديل به عملي وقت‌گير و بيهوده مي‌شود، بالاخص زماني كه طرفين در مواضع خود اصرار داشته باشند. نتيجه مطالعات اين مقاله نشان مي‌دهد مذاكره مجدد نوعا تعهد به نتيجه است و طرفين بايد از طريق توسل به چنين شرطي و با رعايت حسن نيت قراردادي، در خصوص اختلاف في مابين توافق كسب كنند.