مدلي براي رتبه ‏بندي گروه‌هاي آموزشي در دانشگاه‌هاي ايران

تعيين جايگاه و اهميت گروه‌هاي آموزشي در ساختار عملياتي دانشگاه و نقش به سزاي آن در ارتقاي كيفيت فعاليت‌هاي آموزشي و پژوهشي دانشكده‌هاي يك دانشگاه، يكي از مسائل مهم براي دانشگاه‌ها بوده است. برخي دانشگاه‌ها مدل‌هاي ساده‌اي براي رتبه‏بندي گروه‌هاي آموزشي ارائه كرده‌اند، اما هنوز نظام منسجم و كاملي براي رتبه‏بندي گروه‌هاي آموزشي در دانشگاه‌ها وجود ندارد. هدف اصلي اين تحقيق ارائه مدل مناسبي جهت رتبه‏بندي گروه‌هاي آموزشي در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي در سطح كشور بود. در اين پژوهش كيفي روش‌هاي تحليل محتواي كيفي و مصاحبه نيمه‏ساختاريافته مورداستفاده قرار گرفت. تحليل محتواي كيفي به شيوه استقرايي انجام شد و مصاحبه نيمه‏ساختاريافته پيرامون موضوع و نحوه امتيازدهي و رتبه‏بندي طبقه‌ها و زير طبقه‌ها با مشاركت‏كنندگان پژوهش صورت گرفت. براي تحليل داده‌هاي حاصل از مصاحبه نيمه‏ساختاريافته، از روش تحليل تفسيري استفاده شد و درنهايت مؤلفه‌هاي مدل و امتيازهاي آن‌ها استخراج گرديد. رسالت، اهداف و جايگاه سازماني؛ دوره‌هاي آموزشي و برنامه‌هاي درسي و غيردرسي؛ هيئت‏علمي؛ دانشجويان؛ راهبردهاي يادگيري/ياددهي؛ امكانات و تجهيزات آموزشي؛ پايان‏نامه‌ها و رساله‌ها، سمينارها، قراردادهاي پژوهشي و كرسي‌ها و دانش‏آموختگان مؤلفه‌هاي مدل رتبه‏بندي گروه‌هاي آموزشي در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي ايران بودند. نتايج حاصل از اين مدل رتبه‏بندي، مي‌تواند براي همه گروه‌هاي آموزشي و رشته‌هاي تحصيلي مورداستفاده قرار گيرد. هم‏چنين تدوين اين مدل در قالب يك سيستم مكانيزه براي استفاده‌هاي مختلف نظير مقايسه گروه‌هاي علمي در دانشگاه‌ها و سطح‏بندي دانشكده‌ها نيز مفيد خواهد بود.