تاثير آموزش فرزندپروري مبتني بر كاركردهاي اجرايي بر انعطاف پذيري شناختي و كنترل بازداري كودكان

پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير برنامه آموزشي فرزندپروري مبتني بر كاركردهاي اجرايي بر انعطاف‏پذيري شناختي و كنترل بازداري كودكان پيش‏دبستان انجام شد. روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‏آزمون - پس‏آزمون -پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل حدوداً 8400 مادر داراي پسر 4 6 سال بود كه فرزندان خود را در سال تحصيلي 1401 1400 در مراكز پيش‏دبستان يكي از مناطق بيست و دوگانه تهران ثبت‏نام كرده بودند. نمونه‏گيري به‏صورت خوشه‏اي چندمرحله‏اي انجام گرفت و با توجه به معيارهاي ورود و خروج پژوهش 32 نفر انتخاب شدند و به‏طور تصادفي در دو گروه 16 نفره آزمايش و كنترل، قرار گرفتند. براي گردآوري داده‏ها از پرسشنامه ابعاد و سبك‏هاي فرزندپروري (PSDQ) (Robinson et al., 1995) و سياهه رتبه‏بندي رفتاري كنش‏هاي اجرايي كودكان پيش‏دبستان (BRIEF P) (Gioia et al., 2003) استفاده شد. بسته فرزندپروري مبتني بر كاركردهاي اجرايي (قاسمي و همكاران، 1401) براي گروه آزمايش در هشت جلسه 70 دقيقه‏اي اجرا شد. تجزيه‏وتحليل داده‏ها از طريق آمار توصيفي و آزمون‏هاي آماري تحليل واريانس با اندازه‏گيري مكرر، آزمون بنفروني صورت گرفت. نتايج نشان داد بين ميانگين نمره انعطاف‏پذيري شناختي و كنترل بازداري كودك، در مرحله پيش‏آزمون با پس‏آزمون (0.01 p) و مرحله پيش‏آزمون با پيگيري (0.01 p)، تفاوت معنادار وجود دارد. همچنين نتايج آزمون بنفروني براي نمرات در سه مرحله اندازه‏گيري نشان داد ثبات در نتايج وجود دارد؛ بنابراين اگر والدين در معرض اين مداخله فرزندپروري قرار گيرند، انتظار مي‏رود انعطاف‏پذيري شناختي و كنترل بازداري فرزندانشان ارتقاء پيدا كند.