بررسي نقش ميانجي ‏گري سازگاري تحصيلي در رابطه بين خودتفسيري و بهره هوشي با عملكرد كنكور در دانشجويان

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي‏گري سازگاري تحصيلي در رابطه بين خودتفسيري و بهره هوشي با عملكرد كنكور در دانشجويان بود. در اين مطالعه توصيفي همبستگي، جامعه آماري را كليه دانشجويان دختر و پسر سال اول كارشناسي زيرگروه تجربي ورودي مهرماه دانشگاه‏هاي دولتي شهر خرم‏آباد (دانشگاه لرستان و علوم پزشكي) در سال تحصيلي 1401-1400 تشكيل دادند كه به روش نمونه‏گيري در دسترس تعداد 300 نفر به‏عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت ارزيابي عملكرد دانشجويان در كنكور، از ميانگين درصدهاي كسب‏شده در دروس كنكور سال 1399-1400 و از پرسش‏نامه‏هاي خود تفسيري Hardin و همكاران (2004)، آزمون بهره هوشي ريون بزرگ‏سالان و سازگاري تحصيلي Anderson و همكاران (2016) استفاده شد. ارزيابي مدل پيشنهادي با استفاده از روش تحليل مسير انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد تمامي مسيرهاي مستقيم به‏جز مسير بهره هوشي به عملكرد كنكور معنادار شدند. هم‏چنين، مسيرهاي غيرمستقيم خودتفسيري با عملكرد كنكور با نقش ميانجي‏گري سازگاري تحصيلي و نيز رابطه بهره هوشي با عملكرد كنكور با نقش ميانجي‏گري سازگاري تحصيلي معنادار شدند. بر اساس نتايج اين پژوهش، الگوي پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار است و گام مهمي در جهت شناخت عوامل مؤثر بر عملكرد كنكور دانشجويان محسوب مي‏شود.