بررسي راهكارهاي افزايش احساس تعلق اجتماعي و انگيزه يادگيري دانش آموزان مقطع ابتدايي در آموزش مجازي ازديدگاه معلمان: يك مطالعه كيفي

هدف پژوهش حاضر شناخت ديدگاه معلمان در خصوص راهكارهاي ايجاد احساس تعلق اجتماعي و انگيزه يادگيري در دانش آموزان در آموزش مجازي بود. پژوهش در رويكرد كيفي با روش تحليل محتواي مضامين انجام گرفت. مشاركت كنندگان پژوهش(16 نفر) با رويكرد نمونه گيري هدفمند با در نظر گرفتن معيار اشباع نظري، انتخاب شدند. روش گردآوري داده ها، مصاحبه نيمه ساختاريافته بود. درارتباط با احساس تعلق اجتماعي، برمبناي تحليل هاي انجام شده، يك مضمون فراگير با عنوان پيوند اجتماعي؛ 3مضمون سازمان دهنده شامل ( تقويت روابط اجتماعي، روابط دوستانه و انجام فعاليت هاي جمعي) و 14 مضمون پايه(افزايش نقش معلم بعنوان ميانجي گري بين دانش آموزان، گفتگوي سازنده در قالب گروه هاي مشترك و .....) شناسايي گرديد. همچنين در خصوص مفهوم انگيزه يادگيري نيز نتايج تحليل ها حاكي از يك مضمون فراگير( بهبود عوامل مدرسه اي و بهبود عوامل خانوادگي) ؛6 مضمون سازمان دهنده(ارتقاء امكانات و زير ساخت هاي آموزش مجازي، ارتقاء شايستگي ها و توانمندي هاي معلمان، تقويت تعاملات اجتماعي، ارتقاء دانش تعليم و تربيتي، نظارت و پيگيري، بهبود سواد ديجيتالي والدين) و 24 مضامين پايه(ارتقاء امكان استفاده از اينترنت، عدالت در بهره مندي از سرعت نت و...) بود.درنهايت يافته ها نشان داد عدم توجه به راهكارهاي افزايش احساس تعلق و انگيزش، موجب عدم تأثير آموزش مجازي مي شود.