نقش رهبري ديجيتال در تصميم گيري هوشمند با ميانجي گري تيم پذيري

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش رهبري ديجيتال در تصميم گيري هوشمند با ميانجيگري تيم پذيري بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعه آماري، مديران مدارس ابتدايي استان كرمانشاه در سال 1401 به تعداد 1902 نفر بودند، از اين جامعه بر مبناي فرمول كوكران نمونه اي به حجم 320 نفر با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي با توجه به جامعه طبقات پژوهش مانند نوع منطقه (برخوردار، نيمه برخوردار و محروم)، شهرستان/بخش(24 مورد) و جنسيت (مرد و زن) انتخاب شد. جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي؛ رهبري ديجيتال و تصميم گيري هوشمند محقق ساخته بعلاوه تيم پذيري(سلطاني، 1387) استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از ضريب همبسـتگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري انجام شد. يافته ها نشان داد كه رهبري ديجيتال داراي اثر مستقيم و معني دار بر تيم پذيري و تصميم گيري هوشمند در مديران مدارس ابتدايي بود. همچنين تيم پذيري داراي اثر مستقيم و معني داري بر تصميم گيري هوشمند در مديران مدارس ابتدايي بود(p≤ 0/01). به علاوه، رهبري ديجيتال به واسطه تيم پذيري داراي اثر غيرمستقيم و معني دار بر تصميم گيري هوشمند در مديران مدارس ابتدايي بود (p≤ 0/01). به نظر مي رسد تيم پذيري در مديران مدارس ابتدايي در رابطه ي رهبري ديجيتال و تصميم گيري هوشمند نقش واسطه اي داشته باشد.