اثربخشي آموزش تلفيقي صلح و حسن ‌گزيني بر جهت ‌گيري مثبت درخصوص مدرسه در دانش آموزان دختر دورۀ اول متوسطه

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي آموزش تلفيقي صلح و حسن گزيني بر جهت‌گيري مثبت درخصوص مدرسه در دانش آموزان دختر دورۀ اول متوسطه در شهر تهران صورت گرفته و روش پژوهش ازنوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه آزمايش و گواه، و پيگيري يك ماهه بوده است. جامعۀ آماري تحقيق، دانش آموزان دختر دورۀ اول متوسطۀ منطقۀ نوزده از شهر تهران در سال تحصيلي 1398-1399 را شامل مي‌شود و براي تعيين نمونه، چهل دانش آموز به‌صورت تصادفي ساده در دو گروه بيست‌نفره قرار گرفته اند. ابزار پژوهش، «مقياس ارزيابي جهت‌گيري مثبت درخصوص مدرسه» در تحقيق احمدي و ابوالمعالي الحسيني (1396) بوده و براي گروه آزمايش، برنامۀ مداخلۀ آموزش تلفيقي صلح و حسن گزيني، شامل هشت جلسۀ نَوددقيقه اي طي هشت هفتۀ مداوم اجرا شده است. در پايان از هردو گروه، پس آزمون و يك ماه بعد، آزمون مرحلۀ پيگيري گرفته شد. داده هاي گردآوري‌شده به‌روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري هاي مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شده‌اند و يافته ها نشان مي‌دهند آموزش تلفيقيِ صلح و حسن گزيني بر جهت‌گيري مثبت درخصوص مدرسه در‏‏ دانش آموزان دختر دورۀ اول متوسطه اثر مثبت داشته است (P 0/01) از آموزش تلفيقي صلح و حسن گزيني مي توان به‌عنوان روشي كارآمد براي افزايش‌دادن جهت‌گيري مثبت دانش آموزان درخصوص مدرسه استفاده كرد.