نقش سيدمحمدحسين طباطبائي در تكوين گفتمان اسلامي انقلاب ايران با تأكيد بر عدالت

اگرچه علامه طباطبائي در آثار خود به صراحت دعوت به براندازي حكومت شاهنشاهي نكرده، اما به روش‌هاي مختلف در شكل‌گيري و عملياتي شدن گفتمان انقلاب اسلامي نقش داشته است. مقاله حاضر مي كوشد نقش كمتر شناخته شده علامه را در تكوين دال عدالت در گفتمان انقلاب اسلامي، آشكار سازد. سؤال اصلي نوينده عبارت است از: سازوكارهاي اجتماعي پيوند انديشه علامه و گفتمان انقلاب اسلامي كدامند؟ نويسنده با استفاده از «نظريه مبنا» كه بر تركيبي از دو نظريه نهادي و گفتمان استوار است، به اين نتيجه رسيده كه علامه با احيا موقعيت سوژگي «فيلسوف مفسر» با محوريت نظريه ادراكات اعتباري، در منازعات گفتماني دهه 30 تا 50 جامعه ايران شركت كرده و در تكوين دال عدالت در معناي مورد نظر انقلاب اسلامي، نقش «سوژگي سياسي» بي واسطه (توليد متون) و باواسطه (شاگردان، حلقه هاي فكري و اجتماعات گفتماني)، ايفا كرده است.