تحليل پيامدهاي بحران بلند‌مدت نظام جهاني سرمايه‌داري و گرايش ساختاري آن (2020-1970)؛ رويكردي ايراني

گونه‌شناسي بحران‌هاي سرمايه‌داري در دوره بلندمدت تاريخ نظام‌ جهاني نوين نشان مي‌دهد كه اين بحران‌ها در ابعاد گوناگون ذهني و عيني بازتوليد شده است. اين بحران‌ها در ساخت پيچيده سرمايه‌داري در سطوح ماهيت، كاركردها، بازتوليد بقا و مسيرهاي احتمالي انشعاب آينده سرمايه‌داري اثرگذاري تعيين‌كننده دارد. واكاوي بحران سرمايه‌داري در دوره بلندمدت متأخر به ابعاد پيچيده سيستمي آن بازمي‌گردد. سؤال محوري در پژوهش حاضر چنين است: مهم‌ترين پيامدهاي بحران بلندمدت نظام جهاني سرمايه‌داري براي كشورهايي مانند ايران، چيست؟ يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان مي‌دهد اقتصاد جهاني در دوره بلندمدت انقباضي قرار دارد. از حيث سياسي مشروعيت ساختاري سرمايه‌داري تحليل رفته و جغرافياي فرهنگي جهاني با افول سلطه ليبراليسم در بحران گذار قرار دارد. از سوي‌ديگر احتمال تحقق‌پذيري دوره چهارم هژمونيك متغيير تسريع بحران است. پژوهش حاضر «نظريه مبنا» بوده و جهت تحليل از نظريه نظام‌هاي پيچيده ‌جهاني بهره برده است.