ارزيابي روش هماگلوتيناسيون غيرمستقيم (IHA) با آنتي‌ژن‌هاي لاروي براي تشخيص سرمي آلودگي استروس اويس در بزها

استروس اويس (مگس بيني گوسفند) يكي از انگل هاي مشترك انسان و دام (زئونوز) مهم در نشخواركنندگان كوچك است.  مياز چشمي- حلقي بيني انسان ناشي از لاروهاي استروس اويس در ايران و كشورهاي ديگر گزارش شده است.  در اين مطالعه، آنتي‌ژن‌هاي دفعي-ترشحي (ES) و پيكري (S) لارو هاي استروس اويس براي تشخيص سرمي آلودگي آن در بزها به روش IHA ارزيابي گرديد.  پس از برچسب گذاري و خون گيري از بزها در كشتارگاه، مراحل دوم و سوم لاروي استروس اويس (L2/L3) از شاخ هاي بريده شده آن ها جمع آوري شد.  براي تهيه آنتي ژن هاي S، لاروها در لوله آزمايش جداگانه با هموژنايزر همگن سپس سانتريفيوژ شده و مايع رويي جمع آوري شد.  براي تهيه آنتي ژن هاي پيكري (ESL2/ESL3)، لاروها جداگانه در محيط RPMI آنتي بيوتيك دار به مدت 48 ساعت در گرم خانه نگهداري شدند.  با استفاده از 30 سرم مثبت (از بزهاي آلوده)، 30 سرم منفي (از بزغاله) و آنتي ژن ها، روش IHA براي تشخيص آلودگي به استروس اويس بزها مورد ارزيابي قرار گرفت.  بر اساس آزمايش هاي IHA انجام شده با آنتي ژن هاي ESL2 و SL2، ميزان حساسيت و ويژگي به ترتيب 91 درصد، 85 درصد و 82 درصد، 96 درصد بود.  بر اساس نتايج IHA با آنتي ژن هاي Sl3 و ESL3، حساسيت و ويژگي به ترتيب 86 درصد، 100 درصد و 23 درصد، 92 درصد بود.  در مجموع 206 نمونه سرم از بزهاي بهبهان (خوزستان) براي تشخيص سرمي آلودگي استروس اويس با IHA و آنتي ژن هاي ESL2 و ESL3 آزمايش شد.  نتايج IHA با آنتي ژن هاي ESL2 و ESL3، شيوع سرمي آلودگي به استروس اويس را در حيوانات به ترتيب 59.7 درصد و 43.2 درصد نشان داد.  نتايج IHA با آنتي ژن هاي ESL2 و ESL3، شيوع سرمي آلودگي به استروس اويس را در حيوانات به ترتيب 59.7 درصد و 43.2 درصد نشان داد.  بر اساس نتايج اين مطالعه، IHA با آنتي ژن ESL2 و ESL3 را مي توان به عنوان يك روش تشخيص سريع و ارزان به ويژه در بزها براي درمان، كنترل و به حداقل رساندن خسارات اقتصادي آن ها و همچنين كاهش مياز در انسان استفاده كرد.