مفاهيم بنيادين انديشه‌ شيعه در آثار مناقب فارسي اهل‌‌سنت قرون هفتم تا نهم هجري

مناقب‌‌نگاري يكي از گونه‌هاي نگارش حديث است. گسترش تشيع، تعميق پيوند تشيع و تصوف، خلأ امامت در جامعه (با غيبت آخرين امام شيعيان و سقوط خلافت عباسي) و رشد گفتمان مهدويت، سبب تحول در مناقب‌نگاري شد.‌ اين تحول به رشد مذاهب فكري در اهل‌سنت با گرايش‌هاي شيعي انجاميد و در آثار صاحبان مذاهب اهل‌سنت نيز تحول ايجاد شد. اين تحقيق با طرح چگونگي تحولات معنايي و نقش عوامل مذهبي، سياسي و اجتماعي، در پي پاسخگويي به اين پرسش است كه چگونه مفاهيم بنيادين انديشه‌ شيعه در مناقب‌نگاري‌هاي فارسي اهل‌سنت قرون هفتم تا نهم به‌نفع تشيع متحول شد؟ در اين پژوهش مشخص شده در آثار مناقب اين دوره، گرايش به ادبيات تقدس‌گرايانه روندي صعودي داشته است. همچنين مفاهيمي چون عترت و قرابت، تولي و تبري و شفاعت گسترش ‌يافت