ارزيابي توان‌‌هاي مديريتي شهر تهران در راستاي برنامه ريزي راهبردي توسعه فضاي سبز شهري

مقدمه: با عنايت به حاد شدن بحران و چالش هاي آلودگي هواي شهر تهران و با توجه به نقش مديريت كارآمد فضاي سبز شهري در توليد و ارتقاي شاخص هاي فضاي سبز، توسعه مديريت فضاي سبز يك ضرورت به شمار آمده و مي تواند به منظور كمك به حل بحران آلودگي مورد توجه برنامه ريزان و مسئولان ذيربط قرار گيرد. هدف: اين مطالعه با هدف كلي ارزيابي توان هاي محيطي شهر تهران در راستاي برنامه ريزي راهبردي توسعه فضاي سبز شهري انجام شد. روش‌شناسي تحقيق: اين تحقيق كيفي با بهره گيري از تكنيك دلفي كلاسيك انجام شد و راهبردهاي شناسايي شده بر اساس ماتريس برنامه ريزي استراتژي كمّي (QSPM)، اولويت بندي گرديد. نمونه مورد مطالعه شامل مديران، صاحب نظران و كارشناسان مرتبط به موضوع تحقيق در شهر تهران بودند كه به صورت هدفمند انتخاب شدند. قلمرو جغرافيايي پژوهش: در اين پژوهش محدوده شهرستان تهران به مساحتي حدود 730 كيلومترمربع مورد مطالعه قرار گرفت. يافته ها: برمبناي يافته هاي مندرج در ماتريس ارزيابي عوامل داخلي به منظور مديريت پايدار فضاي سبز شهر تهران، وجود برنامه هاي سازماني ميان مدت و بلند مدت جهت اجراي طرح ها و پروژه هاي توسعه فضاهاي سبز شهري، مهم ترين نقطه قوت و عدم انجام مديريت و برنامه ريزي محلي براي فضاهاي سبز مناطق مختلف شهر تهران، مهم ترين نقطه ضعف براي مديريت فضاي سبز شهر تهران، محسوب مي شوند. بر مبناي يافته هاي مندرج در ماتريس ارزيابي عوامل خارجي به منظور مديريت فضاي سبز شهر تهران نيز، اهميت استراتژيك شهر تهران در كشور و توجه ويژه مسئولين و برنامه ريزان به توسعه شهر در تمام ابعاد از جمله توسعه فضاهاي سبز در اين شهر مهم ترين فرصت و افزايش آلودگي هوا و تأثير بر كيفيت فضاي سبز با اهميت ترين تهديد پيش روي مديريت فضاي سبز شهر تهران محسوب مي شوند.  نتايج: بر اساس ماتريس برنامه ريزي استراتژي كمّي (QSPM)، مي توان گفت كه راهبردهايي چون نظارت مؤثر بر حسن اجراي قوانين و مقررات در حوزه فضاهاي سبز شهر تهران، تهيه و تدوين طرح جامع فضاي سبز و مديريت آسيب هاي ناشي از عوامل غير انساني مانند آفات، بيماري هاي گياهي و موارد نامساعد در فضاهاي سبز شهري به ترتيب اولويت از مهم ترين راهبردهاي موجود براي مديريت فضاي سبز شهر تهران محسوب مي شوند.