اثر سنجي قابليتهاي كالبدي فضايي مكان توانبخشي در تامين نيازهاي شهروندان ناتوان

مقدمه: از مشكلات موجود در توانبخشي، بي توجهي به نيازهاي روحي توانخواهان مي باشدكه نقش مهمي در مشاركت افراد در توانبخشي ايفا مي نمايد. ارتقاء توانبخشي، پيامدهاي مهم اجتماعي در پي دارد. قابليتهاي كالبدي مكان، انگيزه و تمايل افراد را براي حضور و مشاركت در فعاليت‌هاي محيط تحت تاثير قرار مي دهد. ايجادتجربۀ  احساسات مطلوب در محيط توانبخشي افراد را به شركت در فعاليتهاي محيط ترغيب مي نمايد. هدف پژوهش:  هدف بررسي ارتباط بين مولفه‌هاي ايجاد كنندۀحس مكان در محيط هاي توانبخشي و مشاركت توانخواهان در توانبخشي، با ايجاد احساس عزت نفس در آنان مي باشد. روش شناسي تحقيق:  پژوهش از نوع كاربردي و توصيفي بوده كه به صورت پيمايشي انجام گرفته و با استفاده از همبستگي وروش معادلات ساختاري تحليل شده است. جامعۀآماري پژوهش افراد ناتوان جسمي حركتي مراجعه كننده به مراكز كاردرماني منطقه1شهر رشت مي باشند. با روش نمونه گيري در دسترس 46  نفر توانخواه جسمي  به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامۀ محقق ساخت استفاده شد. آلفاي كرونباخ متغيرهاي تحقيق بالاتر از 0.7 بدست آمد. در تحليل داده‌ها، از نرم‌افزارهاي SPSS22, AMOS22 استفاده گرديد. قلمروجغرافيايي پژوهش:  محدودۀ جغرافيايي پژوهش شهرستان رشت در استان گيلان مي باشد. يافته ها:  ضريب مسير مولفه هاي حس مكان به عزت نفس 0.74، ضريب مسير عزت نفس  به مشاركت توانخواهان 0.69 و اثر غيرمستقيم 0.51 بدست آمده، بنابراين مي توان گفت كه عزت نفس در ارتباط بين مولفه هاي حس مكان و مشاركت توانخواهان نقش ميانجي دارد. نتايج:  يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه مولفه هاي ايجاد حس مكان از طريق تامين احساس عزت نفس، بر مشاركت توانخواهان در توانبخشي تاثير گذار مي باشد.