سيستم‌هاي حمل‌ونقل عمومي در مسير پايداري: ارزيابي موانع و چالش‌ها (مطالعه موردي: كلانشهر تهران)

مقدمه: از ديدگاه زيست محيطي رايج‌ترين دليل براي توسعه سيستم‌هاي حمل‌ونقل عمومي پايدار، كاهش استفاده از اتومبيل و ازدحام ترافيك مي‌باشد، كه در نتيجه منجر به بهبود كيفيت محيط مي‌گردد.هدف: تحقق پايداري زيست محيطي در سيستم‌هاي حمل‌ونقل عمومي نيازمند شناسايي چالش‌ها و موانع آن است كه در اين مطالعه مورد توجه قرار گرفته است.روش‌شناسي تحقيق: رويكرد روش‌شناختي پژوهش از نوع كيفي مبتني بر گراندد تئوري است و داده‌هاي مورد نياز، از دو منبع اصلي بدست آمد كه شامل مصاحبه‌هاي بارگذاري شده در فضاي نت توسط مديران بخش حمل‌ونقل و ترافيك شهر تهران و انجام مصاحبه با خبرگان و اساتيد داتشگاه بود. نتايج با استفاده از روش گراندد تئوري و آزمون مقايسه ميانگين تحليل گرديد.قلمرو جغرافيايي پژوهش: محدوده مورد مطالعه اين پژوهش، كلانشهر تهران مي‌باشد.يافته ها: نتايج بدست آمده در مجموع، 59 چالش را در قالب سه حوزه سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي، سرمايه‌گذاري و تأمين مالي و حوزه اجتماعي و رفتاري نشان داد كه در 10 قلمرو عمده و در قالب يك مدل پارادايمي دسته‌بندي گرديدند. همچنين تلفات ناشي از تصادفات جاده‌اي و تشديد انتشار آلاينده‌ها، به عنوان مهمترين پيامد اين چالش‌ها شناسايي شدند. نتايج: مديريت شهري تهران ابتدا بايستي بر رفع موانع مرتبط با حوزه سياست‌گذاري و سپس حوزه سرمايه‌گذاري تمركز نمايد تا حركت به سمت توسعه حمل‌ونقل سازگار با محيط زيست آغاز شود. همچنين بهبود شرايط علّي و شرايط زمينه‌اي مي‌تواند حمل‌ونقل عمومي تهران را در بلندمدت به سمت پايداري زيست محيطي سوق دهد. اما در كوتاه مدت و ميان‌مدت بهبود شرايط ميانجي و شرايط راهبردي مي‌تواند موثر واقع شود كه نتيجه تمام اين فرايندها، بهبود شرايط پيامدي و ارتقاي كيفيت سيستم حمل‌ونقل عمومي كلانشهر تهران مي‌باشد.