تدوين الگوي معماري ماندگار در طراحي مجتمع‌هاي تجاري عصر پساكرونا (مطالعه موردي: شهر تبريز)

مقدمه: معماري به‌عنوان ظرفي براي زندگي انسان در نظر گرفته مي‌شود و در اين راستا نياز است كه تداوم/تحول در ابعاد ماندگاري بناهاي معماري و تأثيرگذاري عوامل بيروني مورد توجه طراحان و معماران شهري قرار گيرد تا تعامل و كنش متقابل اجتماعي ميان فرد و آن اثر بر مبناي تعامل ميان ويژگي‌هاي اثر و تصوير ذهني مخاطب شكل يابد.هدف: با توجه به اهميت مانايي معماري در بستر زمان و تأثيرپذيري از عوامل مختلف، هدف از پژوهش حاضر تدوين الگوي معماري ماندگار (تداوم/تحول) در طراحي مجتمع‌هاي تجاري شهر تبريز در عصر پساكرونا مي‌باشد.روش‌شناسي تحقيق: روش تحقيق نيز آميخته (تركيبي از روش‌هاي كمّي-كيفي) با هدف كاربردي و ماهيت تحليلي- زمينه‌يابي بوده و در راستاي تجزيه و تحليل اطلاعات از مدل‌سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS استفاده شده است.قلمرو جغرافيايي پژوهش: قلمرو جغرافيايي پژوهش شامل شهر تبريز و مجتمع‌هاي تجاري آن مي‌باشد.يافته ها: يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه در بين متغيرهاي دروني (خود معماري) بيشترين تأثيرگذاري بر ماندگاري معماري مربوط به استحكام سازه‌اي، توجه به تكنولوژي و فناوري در معماري و تأكيد بر ارزش‌ها و فرهنگ جامعه به ترتيب با ارزش 0.92، 0.88 و 0.85، و در بين متغيرهاي بيروني (تأثير كرونا) مربوط به تنوع در خدمات به‌منظور بهره‌مندي ساكنان حوزه (منطقه) و عدم جابه‌جايي‌هاي گسترده، در نظر گرفتن يك پيش فضا در ورودي مجتمع براي ضدعفوني كردن و به‌كارگيري مصالح نوين با ويژگي آنتي باكتريال به ترتيب با ارزش 0.84، 0.70 و 0.66 مي‌باشد. نتايج: نتايج حاكي از آن است كه الگوي معماري ماندگار مجتمع‌هاي تجاري بر مبناي توجه به عوامل زمينه‌اي (خود معماري) و بيروني (تأثيرات همه‌گيري) در سه بعد كالبد، عملكرد و هويت- معنا قابل تدوين است.