تأثير معنويت و عرفان در بين عالمان و صوفيان تشيع‌ گرا در نيمه اول قرن نهم هجري

از ويژگي هاي بارز قرن نهم هجري از نظر مذهبي، رواج مذهب تشيع و اظهار قشر فرهنگي و فرهيخته نسبت به اين مذهب بود. سياست آزادي مذهبي تيموريان كه ادامه سياست مغولان بود. زمينه را براي تضارب آراء مهيا كرد. در اين راستا مكتب تشيع كه از پايه هاي اعتقادي استواري برخوردار بود، با انگيزه هاي معنوي، الهي و عرفاني رشد چشمگيري كرد كه درنهايت مقدمات تشكيل حكومت شيعي ايجادگرديد. همچنين آرامش ايجادشده بعد از فتوحات تيمور و علاقه و احترام وي به علما، دانشمندان و صوفيان نيز مشاهده مي گردد. دراين دوره عالمان يا شيعه بودند و اساس تأليفات خود را بر بعد عرفان و تشيع قرارمي دادند و اگر هم سني بودند، سني كم تعصب و يا متمايل به شيعه بودند. حال تلاش هاي عالمان و دانشمندان در دوره قبل و مقارن روي كار آمدن تيموريان براي ايجاد تشيع حائز اهميت است كه اين پژوهش به آن مي پردازد. شيوه اين جستار (توصيفي - تحليلي) مي باشد. پرسش اصلي اين تحقيق اين است كه آيا با مطالعۀ آثار دانشمندان اين دوره مي توان به ديدگاه هاي عرفاني آن ها در زمينه تشيع دست يافت؟ نتايج بررسي نشان مي دهد كه آثار اميرعليشيرنوايي، خنجي، عبدالرحمن جامي و غيره از اهل سنت و متصوفه نمودي از عرفان و تشيع را در آثار خود دارند.