تطبيق و مقايسه مقام فقر از ديدگاه خواجوي كرماني و شاه نعمت‌الله ولي

فقر به عنوان يكي از مراحل سير و سلوك نه تنها در ادبيات، بلكه در حوزۀ عرفاني داراي اهميت فراواني است. سالك در اين مقام با نفي ماسوي الله به فناي في الله دست مي يابد كه نهايت عرفان است. اين جستار با روش تحليلي- تطبيقي ديدگاه دو عارف و شاعر برجسته قرن هشتم، خواجوي كرماني و شاه نعمت‌الله ولي، را در رابطه با مفهوم فقر بررسي و مقايسه كرده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه ديدگاه هر دو شاعر به فقر دربردارنده فقر معنوي است كه  تعالي دهنده روح انساني به سوي كمال و جايگاه بالايي نسبت به غنا دارد. با اين تفاوت كه خواجو در برخي ابيات كه بسامد كمي دارد، فقر مادي را در نظر داشته است. هم چنين وي در كاربرد معناي فقر از اصطلاحات ديگري همچون: گدايي، بينوايي استفاده نموده، در حالي كه شاه نعمت‌الله علاوه‌بر اين واژگان، از واژه «درويشي» نيز بسيار استفاده كرده است. اين نوع كاربرد فقر گوياي تنوع زبان تصوف دو شاعر در بيان مقصود عرفاني خويش و دوگانگي مفهوم فقر است.