اعتبار سنجي روايات مشتمل بر دعا از ديدگاه علما

رأي علما و محدثان در اعتباربخشي به روايات دعايي دو گونه است: عده اي روايات مشتمل بر دعا را همانند هر حديث ديگر نيازمند بررسي سندي و متني و به كارگيري قواعد فقه الحديثي مي دانند؛ از اين رو ملاك هايي جهت ارزيابي صحت و سقم آن ارائه كرده و صراحتاً برخي ادعيه را جعلي و يا محرف خوانده اند. دسته اي ديگر با استناد به روايات من بلغ، ضعف راوي يا راويان را به ديده اغماض مي نگرند و با تساهل از آن مي گذرند؛ از اين دسته گروهي نيز به تقييد قاعده تسامح پرداخته اند. بر اساس احاديث من بلغ، اگر طريق روايت و انشاء دعا ضعيف و اسناد آن غيرمعتبر باشد، كسي كه بر ضعف و سستي سند وقوف داشته باشد، شايسته است به قصد قربت دعا را قرائت كند نه به قصد ورود و انتساب قطعي آن به ائمه معصومين (عليهم‌السلام). در اين گفتار، اعتبارسنجي روايات مشتمل بر دعا از ديدگاه علما مورد تحليل و بررسي قرارگرفته و تبيين ايشان درخصوص دعاي مأثور و غيرمأثور و نيز آراءشان را در رد يا قبول اصل تسامح در اسناد روايات مورد سنجش قرارمي دهد.