بررسي تجلي در ديوان شمس

تجلي حق در جهان هستي، يكي از مسائل مهم عرفان اسلامي محسوب مي شود. بنا به اعتقاد عرفا، عالَم مظهر اسماء و صفات حق است و مهمترين اين ظهورات، انسان كامل است كه عالي ترين تجلي حق، در عالم است. مولوي از عرفاي بزرگي محسوب مي شود كه از تجلي و ظهور حق سخن گفته اند. او بهترين ظهور حق را شمس تبريزي دانسته و از اين رو در اين اثر، از او بسيار سخن گفته است. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي، در غزليات شمس، به بررسي انديشه هاي مولوي، درباره ماهيت تجلي و ظهور اسماء و صفات حق پرداخته است، تا نشان دهد كه درواقع، او با نگرش عرفاني خود، درباره ظهور اسماء و صفات حق، با توجه به احاديث قرب نوافل و فرائض، در نهايتِ توحيد، به ستايش عالي ترين تجلي حق، پرداخته است.