بررسي مضامين عرفاني در سروده «كيف صعد ابن الصحراء الي الشمس» اثر عبدالله الصيخان

دلالت هاي لايه اي و چندگانه اصطلاحات و نمادهاي عرفاني، سبب گرديده تا شاعران معاصر عربي براي بيان انديشه هاي و دغدغه هاي زمانه خويش از زبان عرفان بهره جويند تا ضمن غنا بخشيدن به آثار خويش، مخاطب را در دريافت مفاهيم و پيام ها دچار چالش و كنكاش ذهني نمايند تا از اين رهگذر، تأمل دوچندان در آثار آنان كرده و به رمزگشايي از انديشه صاحبانش همت كنند. عبدالله الصيخان يكي از  شاعران معاصر سعودي است كه با تأمل در آثار او مي‌توان ردپاي مضامين عرفاني را مشاهده نمود و كاربست زبان عرفان و تصوف در سروده هايش رنگ بديعي به شعرش بخشيده است. وي در سروده (كيف صعد ابن الصحراء الي الشمس) به بيان برخي مضامين و اصطلاحات عرفاني پرداخته است. اين مقاله برآن است تا با روش توصيفي-تحليلي به بررسي مضامين و مفاهيم عرفاني در اين سروده بپردازد. شاعر مضامين عرفاني را در جهت بيان افكار و انديشه هاي خود به كاربرده است ابن الصحراء در اين سروده  نماد يك انسان بدوي است كه به دنبال كشف حقيقت و معرفت و كمال و به دنبال سيرعرفاني است يا اينكه او نماد خود شاعر است كه سفر خود را از زمين به سوي آسمان آغازكرده است تا به خورشيد دست يابد. او مي‌كوشد تا با پشت سرگذاشتن مراحل عرفاني به تجلي گاه حق دست يابد و با فراخواني شخصيت ابن صحرا برآنست تا پوشيده و در پرتو اين مضامين آرا و انديشه هاي خود را بيان كند.