جلوه‌هايي از بهره‌گيري مضامين ومفاهيم عرفاني دركتب فارسي عمومي

درس فارسي عمومي ازجمله دروس مهمي است كه نقش بسزايي در افزايش دانش ادبي و مهارت هاي زباني و نگارشي و نيز آشنايي دانشجويان با مفاخر بزرگ فرهنگي و ادبي كشور دارد و براساس اهميت وضرورت توجه به آن، با رويكردهاي مختلف نقد و پژوهش وتحليل هاي مختلفي بر فرم، ساختار، موضوع، مضمون و محتواي آن صورت گرفته است. نگارندگان دراين جستار، با روش توصيفي-تحليلي، به بررسي جلوه هايي از بهره گيري از مضامين و مفاهيم عرفاني در چند كتب فارسي عمومي مي پردازد تا نشان دهند چه اندازه در اين موضوع به اهداف برنامه ريزي درسي نزديك شده و چه تاثيري درآموزش فرهنگ و ادبيات فارسي دارد. نتايج نشان مي دهد مضامين عرفاني (اعم از نظم ونثر) علاوه بر اينكه چاشني زيبا و جذابي به لحاظ هنري در درس فارسي عمومي دارد، به لحاظ عاطفي و تلطيف افكار و تزكيه نفس، بر روح و روان مخاطبان تأثيري مثبت داشته و مدرس آن را در رسيدن به اهداف عاليه آموزش زبان و ادب فارسي و گستردگي انديشه مخاطبان و معرفي بزرگان فرهنگ وادبيات وعرفان ايراني واسلامي، ياري خواهدكرد.