تحريف معنوي، تحدّي و جاودانگي قرآن از منظر مثنوي مولوي

قرآن كريم كتاب هدايت و مايه رحمت و بشارت براي مسلمانان است. در طول تاريخ آيات و مضامين قرآني ابزاري هنري و منبعي الهام‌بخش براي شاعران و اديبان بودهاست. در مثنوي مولوي، استفاده، استشهاد و استمداد از مضامين و داستان هاي قرآني چنان وسيع و پربسامد و متنوع است كه فهم اكثر مطاوي مثنوي جز با شناخت مفاهيم قرآني يا ممكن نيست و يا در صورت امكان، همه جانبه و كامل نمي‌تواندباشد. البته در مقابل، شناخت برخي حقايق باطني و معنوي قرآن نيزبا كتاب مولوي ممكن‌تر به نظرمي‌رسد. پژوهش حاضر كه با روش توصيفي – تحليلي و استفاده از منابع كتابخانه اي صورت گرفته است، نشان مي دهد مولوي درمثنوي در موارد متعدّدي به تحدّي قرآن پرداخته و مبارزه طلبي و عدم تحريف آن را به زبان نرم و لطيف عرفاني آراسته و تلطيف نموده و ردمي كند و گاه با زباني ستيهنده و تند به دشمنان ومنكران قرآن مي تازد. در كنار همه اين موارد نبايد فراموش كرد كه بازتاب گسترده آيات قرآن كريم در مثنوي مولوي رابطه مستقيمي با جاودانگي اين كتاب آسماني دارد؛ , مولوي با انعكاس آيات قرآن كريم در مثنوي خود سبب جاودانگي اين اثر و انتقال مفاهيم آن به نسل هاي آينده شده است و در نهايت نمود بارز آيات و مفاهيم و داستان هاي قرآني در مثنوي مولوي به خوبي نشان مي دهد كه اين شاعر به نوبه خود نقشي در جاودانه ساختن مفاهيم قرآن كريم و انتقال آموزه هاي آن به مردم ادوار تاريخي بعد از خود دارد.