بن‌مايه‌هاي ديني و عرفاني در سطح فكري شعر آييني(قزوه، سبزواري، هراتي)

شعر آييني يا شعر مذهبي به گونه اي از شعر متعهدانه گفته مي شود كه از جهت معنوي و محتوايي صبغه اي كاملاً ديني دارد، و از آموزه‏هاي وحياني و ولايي در سايه سار شعر نبوي، علوي، فاطمي، رضوي، مهدوي، و عاشورايي  سرچشمه مي گيرد. اين نوع از شعر تناسب معنايي منحصربه فردي با عرفان و تصوف دارد، چراكه شاعران عارف و متصوفه نيز همچون شاعران آييني و در مقايسه با ديگر شعراي ادب پارسي در اشعار ديني خود توجه خاصي به ساختارهاي فكريِ آييني داشته اند، حضور چشمگير و تعهد و توجه جدي به مضامين ولايي و عبارات قرآني، احاديث و اصطلاحات ديني، و مصور ساختن اين معاني به تناسب معنايي واژگان، استفاده وسيع از صور خيال به‌ويژه تشبيه و غنابخشي به موسيقي خيال و... در آثار همه اين شاعران بيش از پيش نشان از همگرايي آن ها با اشعار آييني و ديني دارد. نگارندگان در اين مقاله بر آنند كه با روش توصيفي- تحليلي، درون مايه‏هاي اشعار عرفاني سه تن از شعراي شعر نو شامل قزوه، سبزواري، و هراتي را از منظر فكري آييني از نظر گذرانده و به بررسي دقيق و موشكافانه اين اشعار بپردازند.