جلوه‌هايي از درون‌مايه‌هاي عرفاني در اشعار وحشي بافقي باتأكيدبرمنظومه خلدبرين

بي ترديد وحشي بافقي يكي از مشهورترين شاعران دوره صفوي است كه اهميت او در سبك خاص بيان اوست. هنرآفريني در مضمون و بيان احساسات و عواطف شاعرانه با زبان روان و ساده وصميمي وي را در زمره شاخص ترين شاعران مكتب وقوع قرارداده است. اشعاروي را از زواياي مختلف مي توان بررسي كرد. درون مايه هاي عرفاني در اشعار وحشي بافقي به ويژه در منظومه خلدبرين، از وجوه زيباي زبان و انديشه هاي اوست. نگارنده  با پردازش توصيفي-تحليلي اشعاروحشي، به اين نتيجه رسيده كه وي  با آن همه شور و شرر عاطفي و الهام شاعرانه كه داشته عشق عرفاني يكي از درونمايه هاي فكري و شعري وي بوده است. دربيشتر آن ها، عواطف شديد و احساسات و درد و تألم دروني شاعر با زباني روان و ساده و دلپذير با نيرومندي هرچه تمامتر بيان شده و اگرچه منظومه هاي غنايي و عاشقانه وحشي، عشق مجازي او را نمايان كرده است، اما در عين حال خود آن را پلي براي حقيقت دانسته است.