نقش خودكفايي و استقلال در عزّت اجتماعي از منظر دين و عرفان

هدف از اين  پژوهش، بررسي نقش خودكفايي در عزّت اجتماعي از منظر دين وعرفان مي باشد. اين پژوهش در رديف پژوهش هاي بنيادي و نظري بوده و از نوع پژوهش كيفي مي باشد. براي اين منظور ابتدا به مطالعه و مرور ادبيات موضوع و پژوهش هاي پيشين پرداخته شد. اسناد و مدارك مرتبط و متون اسلامي مطالعه، تلخيص و واكاوي گرديد. پس از تلخيص و واكاوي به كسب شواهد بيشتري مبني بر نقش خودكفايي در عزّت اجتماعي از ديدگاه هاي ديني و عرفاني پرداخته شد و در ادامه به تحليل مضمون آيات و احاديث و مكتوبات عرفاني در اين زمينه پرداخته شده است. پس از تعريف عزّت اجتماعي و تحليل نظريه ها درباب ارتباط عرفان وسياست آن را از دين و نظريه هاي عرفاني بيان كرده و به تبع آن خودكفايي و استقلال و ديدگاه مربوطه در اين مورد را مطرح و از عوامل و پيامدهاي خودكفايي و استقلال اقتصادي در جهت اهميت چندجانبه بودن اين عناصر و نقش آن ها در عزّت اجتماعي بحث شده است. راه دستيابي به خودكفايي كه چيزي نيست جز كار و اشتغال زايي براي نيروي جوان و فعال جامعه و در راستاي ديگر خودكفايي استقلال نظامي و علمي و يكي از ديگري با اهميت تر و بانفوذتر است ارائه و اين نتيجه حاصل شد كه اصولاً خودكفايي و استقلال سياسي منطبق بر نظريه هاي عرفاني و منابع ديني مي باشد.