تفسير عرفاني آيه 35 سوره نور بر اساس «كشف ‌الاسرار و عده‌ الابرار» ميبدي

تفسير عرفاني در علوم اسلامي از جايگاه برجسته‏اي برخوردار است، اين نوع تفسير كه عهده ‏دار استخراج معاني باطنيِ پوشيده شده در حجاب الفاظ ظاهري آيات قرآن است، مورد توجه بسياري از عرفاي مسلمان قرار گرفته و تفاسير متعددي از بزرگان عرفان ايران و جهان برجاي مانده كه بخش عمده‏اي از ثروت و قيمت ادبيات عرفاني ما مديون اين آثار است. يكي از اين تفاسير عرفاني كتاب كشف الاسرار و عُدّه الابرار است كه توسط رشيد الدين ميبدي نوشته شده است. وي روش خود را در تفسير، نخست ترجمه‏ آيه، سپس بيان تفسير و در نهايت تأويل آيات ذكركرده است كه قسمت سوم تفسير وي يعني تاويل كه همان تفسير عرفاني آيات است، حوزه اختصاصي اين پژوهش است، چون در اين بخش از تفسير با معاني پنهان كلام درگير است. شناخت شيوه بيان مفسر با توجه به نظام فكري اش و نوع تفسير و انگاره هاي عارفانه در آن ما را در فهم بهتر آيات و تأويل و تفسير آن ها ياري مي‏كند. يكي از آيات بحث برانگيز با ظرفيت تفسيرپذيري بالا در قرآن آيه 35 سوره نور است كه بسياري از انديشمندان و عرفا را بر آن داشته تا در تفسير اين آيه همت گماشته و هريك با شيوه خود به بحث و بررسي اين آيه بپردازند. ما نيز در اين تحقيق برآنيم تا با روش توصيفي - تحليلي اين آيه را با توجه به نگاه عرفاني ميبدي در كشف الاسرار مورد واكاوي قراردهيم. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه لفظ نور در اين آيه صرفاً امري حسي و ملموس نيست بلكه معاني عرفاني ديگري دارد كه همگي حاكي از رحمت و  فيض الهي هستند.