بررسي محتوايي دو اثر از نادر ابراهيمي (صوفيانه‌ها و عارفانه‌ها، بار ديگر شهري كه دوست‌ مي‌داشتم)

نادر ابراهيمي از بزرگترين نويسندگان معاصر ايران در آثار خود سبك شخصي و خاصي را دنبال مي كند. كتاب«صوفيانه‌ها و عارفانه‌ها» از يادگارهاي ارزشمند او در حوزۀ ادبيات عرفاني  و رمان «بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم» از درخشان ترين آثار وي در حوزۀ ادبيات داستاني است. بررسي درونمايۀ دو اثر مذكور، موضوع اصلي اين پژوهش است. نويسنده در«صوفيانه‌ها و عارفانه‌ها» در نقش يك منتقد ادبي ظاهرمي گردد و كتاب را مورد تحليل ساختاري و محتوايي قرارمي دهد؛ اين اثر تنها نوشتۀ ابراهيمي دربارۀ صوفيه و درواقع، تاريخ تحليلي پنج هزار سال ادبيات داستاني ايران و نمونۀ بارز گره ‌خوردگي ادبيات عرفاني و هنر داستان‌پردازي است. رمان «بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم» نيز با زاويۀ ديد دروني و از منظر قهرمان و شخصيت محوري داستان، پسر كشاورز، روايت مي شود. ابراهيمي در كتاب «صوفيانه‌ها و عارفانه‌‌ها» نگاه عملي به عرفان پويا دارد و «بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم» نيز پس از رمان«شازده احتجاب» هوشنگ گلشيري از نظر كاربرد شيوۀ جريان سيّال ذهن از درخشان ترين و موفّق ترين رمان ها به حساب مي آيد و ابراهيمي را نويسنده‌اي توانمند و صاحب سبك معرفي مي كند. مطالعه و مقايسه دو اثر متفاوت نادر ابراهيمي تقابل انديشه نويسنده را در حالات مختلف وگستردگي انديشگي وي و تسلط برفرهنگ ايراني وعرفاني را نشان مي دهد.