روايت از آسيب‌هاي اجتماعي در سينماي دهه ۷۰ ايران (مورد مطالعه فيلم‌هاي دو زن و زير پوست شهر)

پژوهش حاضر، روايت سينماي ايران از آسيب‌هاي اجتماعي در دهه ۷۰ را با تحليل فيلم‌هاي دو زن و زيرپوست شهر مورد مطالعه قرار مي‌دهد. روش تحقيق اين پژوهش از نوع كيفي و از جنس تحقيقات توصيفي- اكتشافي است كه براي پاسخ گفتن به پرسش خود سعي در ارايه‌ي يك توصيف غليظ از پديده مورد مطالعه خود دارد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل گفتمان بهره‌مند شديم. به اين‌صورت كه فيلم‌ها را بر اساس روش تحليل گفتمان «روث وداك» به ژانرها يا كاركردهاي زباني تقسيم كرديم و در هر كاركرد زباني بنا بر روش تحليل گفتمان «پل‌جي»، به هفت سوال مهم پاسخ داديم. سپس جدولي از آسيب‌هاي اجتماعي در هر فيلم ارايه شده است. در بخش نتيجه‌گيري نيز به ارايه‌ي روايت از آسيب‌هاي اجتماعي در فيلم‌هاي دو زن و زيرپوست شهر بر مبناي بستر و شرايط جامعه ايران در دهه ۷۰ پرداختيم. مهم‌ترين يافته پژوهش اين است فيلم‌هاي سينمايي دهه هفتاد (با مطالعه فيلم‌هاي دو زن و زيرپوست شهر) آسيب‌هاي اجتماعي رويارويي دو گفتمان سنت‌گرا و مدرنيته، مقاومت گفتمان پدرسالار/ مردسالار در برابر گفتمان زنان روشنفكر و خواهان آزادي‌هاي اجتماعي، احساس شكاف طبقاتي ميان اقشار مرفه و فقير جامعه، عدم امكان تحرك اجتماعي و... را بازنمايي كرده‌اند.