تاثير شش هفته تمرين پلايومتريك بالاتنه بر توان بي هوازي بالاتنه و مراحل مختلف عملكرد شناي 25 متر كرال سينه شناگران پسر 10 ساله

هدف از پژوهش حاضر تعيين تاثير تمرين پلايومتريك بالاتنه بر توان بي‌هوازي بالاتنه و مراحل مختلف عملكرد شناي 25 متر كرال سينه شناگران پسر 10 ساله بود. بدين منظور 16 نفر از شناگر (ميانگين سن0.7±9.9 سال، وزن 9±45.9 كيلوگرم، قد 5 ±149.8سانتي‌متر، شاخص توده بدن 3±20.19 كيلوگرم بر مترمربع) به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. آزمودني‌ها به يك گروه تمرين پلايومتريك (8 نفر) و كنترل (8 نفر)تقسيم شدند. پيش و پس از اجراي پروتكل، آزمون ركورد 25 متر شنا كرال سينه در مسافت هاي10، 20 و 25 متر و تعداد ضربات دست جهت بررسي عملكرد شنا و تست وينگيت دست جهت بررسي عملكرد توان بي هوازي انجام شد. بررسي داده‌ها، از طريق تحليل كوواريانس صورت پذيرفت. نشان داد، شش هفته تمرين ‏پلايومتريك بالاتنه روي دست شناگران كرال سينه شاخص‌هاي عملكردي از جمله اوج توان به ميزان 18 درصد نسبت به گروه كنترل پيشرفت معني‌داري داشت اما ميانگين توان با اينكه 7 درصد پيشرفت داشت اما معنا دار نبود(0.05 p). همچنين عملكرد ‏شنا در مسافت هاي10متر (8 درصد)، 10 الي 20 متر (6 درصد) و در مسافت 25 متر (3.80 درصد) پيشرفت نسبت به گروه كنترل وجود داشت كه معني داري در همه مسافت ها مشاهده شد (0.05 p) همچنين در تعداد ضربات دست شنا گروه تمرين پلايومتريك با اينكه در مسافت‌هاي 10 متر شنا (11 درصد)، در مسافت 10 الي 20 متر (7.5 درصد) و در مسافت 25 متر (5.33 درصد) پيشرفت داشته ‌اند ولي اين تغييرات معني دار نبود. (0.05 p).  نتايج نشان داد شش ‏هفته تمرين پلايومتريك بالاتنه در افزايش و بهبود پارامترهاي اندازه گيري شده موثراست و مي تواند به عنوان يك روش تمريني مكمل در شناگران جوان مورد استفاده قرار گيرد.