اثر تغيير الگوي فعاليت عضلات در اكستنشن ران در حالت درازكشيده به شكم بر فاكتورهاي كينماتيكي موثر بر آسيب همسترينگ

آزمون باز كردن ران به‌صورت دمر جهت ارزيابي كيفيت كنترل حركتي در ناحيه لومبوپلويك استفاده مي‌شود. به نظر مي‌رسد تعامل عضلات در اين آزمون با توجه به اينكه شباهت بسيار زيادي به الگوي راه رفتن و دويدن دارد، در آسيب همسترينگ مهم باشد. لذا هدف از مطالعه حاضر، بررسي اثر تغيير الگوي فعاليت عضلات در اكستنشن ران به‌صورت دمر بر فاكتورهاي كينماتيكي موثر بر آسيب همسترينگ است. تعداد 28 نفر فوتباليست مرد در تحقيق حاضر شركت كردند. جهت ارزيابي و تقسيم‌بندي آزمودني‌ها از آزمون باز كردن ران به‌صورت دمر استفاده شد و بر اساس الگوي فعاليت به دو گروه الگوي نرمال (14 نفر) و الگوي تغييريافته (14 نفر) تقسيم‌بندي شدند. براي ارزيابي آزمون باز كردن ران به‌صورت دمر، از دستگاه الكترومايوگرافي وايرلس برند مايون مورد استفاده شد. همچنين ارزيابي كينماتيكي دويدن، بر روي تردميل و با سرعت 20 كيلومتر بر ساعت انجام گرفت. از آناليز دو بعدي و سه بعدي براي استخراج داده‌هاي كينماتيكي (تيلت لگن، فلكشن جانبي تنه و فلكشن تنه) استفاده شد. دامنه حركتي در يك سيكل دويدن و ميزان هر يك از متغيرها در لحظه برخورد پا با زمين مورد استفاده قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تي مستقل استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه ميزان فلكشن جانبي تنه (0.002= p) و فلكشن تنه (0.024= p) در لحظه برخورد پا با زمين و دامنه حركتي فلكشن جانبي تنه (0.019 =p)، فلكشن تنه (0.035= p) و دامنه تيلت لگن در يك سيكل دويدن (0.008= p)، در يك سيكل دويدن در بين گروه الگوي تغييريافته و گروه نرمال تفاوت معني داري وجود دارد. نتايج تحقيق حاضر نشان كه تغيير در الگوي فعاليت عضلات در آزمون اكستنشن ران به حالت دمر مي تواند ريسك آسيب همسترينگ را افزايش دهد.