مطالعۀ پديدارشناختي معناي توسعه در بين مناطق حاشيه‌نشين شهر رشت

توسعه، ساختاري اجتماعي-فرهنگي دارد؛ بدين‌جهت مطالعۀ ساختار فهم آن در بين مناطق حاشيه‌نشين، مي‌تواند بهره‌مندي اكثريت جامعه از آثار توسعه و عدالت توزيعي را كه به معني تقسيم عادلانهٔ فرصت‌ها و بهره‌مندي از آثار و پيامدهاي آن است، تأمين كند و اولويت‌بندي تأمين نيازهاي حداقلي را نيز براي مناطق حاشيه‌نشين امكان‌پذير سازد. بدين‌منظور براي درك معناي توسعه و تجربهٔ زيستهٔ افراد در ميان حاشيه‌نشينان، با روش پديدارشناسي با ۴۳ نفر از حاشيه‌نشينان مصاحبهٔ عميق و نيمه‌ساختاريافته انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه حاشيه‌نشينان توسعه را به‌مثابهٔ پيشرفت‌محوري، اخلاق‌محوري، شفاف‌محوري، كيفيت‌محوري و روان‌محوري مي‌دانند و از ديدگاه آن‌ها، توجه به مناطق حاشيه‌نشين از طريق مؤلفه‌هاي اشاره‌شده باعث ازحاشيه‌درآمدگي اين مناطق خواهد شد. همچنين، چرخش مؤلفه‌هاي مياني از طريق يك بسط تئوريك ساختار شكل‌گيري منش قدرتمندانه شهري را به عنوان مقولۀ محوري اين تحقيق نشان داد.