ساخت‌هاي بنيادين جمله در نوشتار كودكان 10 تا 12 ساله بر اساس دستور وابستگي

پژوهش حاضر با هدف شناسايي ساخت هاي بنيادين جمله در متن‌هاي كودكان ده تا دوازده ساله انجام شده‌است. اصول نظري پژوهش بر دستور وابستگي استوار است كه ساختار نحوي جمله را متشكل از روابط دوبه‌دوي غير متقارن بين واژه‌هاي يك جمله در نظر مي‌گيرد. به طور ويژه، ساخت‌هاي بنيادين طبيب‌زاده (Tabibzadeh, 2011) در اين پژوهش براي مقايسه به كار گرفته شده‌است. داده‌ها متشكل از هشتصد و شصت و هشت جمله نوشتاري كودكان بوده‌است و روش نمونه‌گيري هدفمند بوده و جمه‌ها به روش تمام شماري انتخاب و ساخت بنيادين آن‌ها استخراج شده‌است. در نهايت، ساخت‌هاي بنيادين مستخرج از پيكره دست‌نوشته‌هاي كودكان در محيط اكسل گردآوري و در محيط اس.پي.اس.اس تحليل شد. بر اساس يافته‌ها، كودكان ساخت‌هاي دو ظرفيتي (66.6%) را بيش از ساخت هاي تك‌ظرفيتي (11.2%)، سه‌ظرفيتي (19.9%) و چهارظرفيتي (2.3%) به كار برده‌اند. اين يافته نشان مي‌دهد كه توليد جمله‌ها با فاعل و يك متمم همراه فاعل براي آنان آسان تر است. كودكان به‌ترتيب فاعل اسمي (97.9%)، متمم حرف اضافه ‌اي (39.3%)، متمم مستقيم (19.1%) و مسند (19.0%) را نسبت به متمم هاي ديگر بيشتر استفاده كرده اند. مقايسه ساخت بنيادين كودكان با ساخت‌هاي طبيب‌زاده كه از پيكره بزرگسالان استخراج شده بود، نشان داد 16ساخت بنيادين كودكان مشترك با ساخت‌هاي طبيب‌زاده است و چهار ساخت جديد در نوشتار آن‌ها مشاهده شد، همچنين در پنج ساخت پركاربرد هر دو اشتراك داشتند.