مقايسه‌ي اثر تمرين مقاومتي- استقامتي بر تعداد سلول‌هاي استئوسيت، استئوبلاست و استئوكلاست بافت استخوان فمور در موش‌هاي نر بالغ، كودك و سالمند

مقدمه: اگرچه تمرين ورزشي به عنوان يك عامل مؤثر در حفظ و بهبود استحكام استخوان شناخته شده است؛ اما مشخص نيست كه آثار آن بر سلول‌هاي استخوان‌ساز و استخوان‌خوار رده‌هاي سني مختلف يكسان باشد. بنابراين هدف پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين مقاومتي- استقامتي بر تعداد سلول‌هاي استئوسيت، استئوبلاست و استئوكلاست بافت استخوان فمور در موش‌هاي نر با سنين مختلف بود.روش‌ها: در مطالعه‌ي حاضر، 30 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار در سه گروه سني 2 هفته‌اي، 6 هفته‌اي و96 هفته‌اي به صورت تصادفي در 2 گروه 5‌تايي تمرين و شاهد قرار گرفتند. تمرينات مقاومتي- استقامتي براي 6 جلسه تمرين در هفته به مدت 6 هفته اجرا شد. موش‌ها تحت گاز دي‌اكسيد كربن قرباني شدند. جهت بررسي ميكروسكوپي بافتي از رنگ‌آميزي به روش H E استفاده شد.يافته‌ها: نتايج آناليز واريانس يك طرفه با آزمون تعقيبي Tukey نشان داد، مقادير بالاتر سلول‌هاي استئوبلاست و استئوسيت و مقادير پايين‌تر سلول‌هاي استئوكلاست موش‌هاي تمرين كرده در هر سه رده‌ي سني در مقايسه با گروه شاهد خودشان، معني‌دار بود. مقايسه‌ي گروه‌هاي تمرين با يكديگر نشان داد، تعداد استئوبلاست‌ها در گروه‌هاي كودك و بالغ، تعداد استئوسيت‌ها در گروه بالغ و تعداد استئوكلاست‌ها در گروه‌هاي بالغ و سالمند بالاتر بود.نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد تمرين مقاومتي- استقامتي منجر به افزايش سلول‌هاي استخوان‌ساز و كاهش سلول‌هاي استخوان‌خوار شد. هرچند آثار ورزش بر استخوان‌سازي در رده‌هاي سني پايين‌تر بيشتر از دوران سالمندي بود. با اين وجود ممانعت ورزش از روند استخوان‌خواري در سنين بالاتر خصوصاً دوره‌ي سالمندي مشهود بود.