الگوي مديريت يكپارچه توريسم ساحلي (مطالعه موردي: سواحل شهر بندرعباس)

صنعت گردشگري، در جهان امروز به‌سرعت در چارچوب الگو‌هاي فضايي خاصي در حال رشد است. يكي از آن‌ها، گردشگري در سواحل درياست. دريا و ساحل فرصت بسيار خوبي براي توسعه‌ي گردشگري دارند و گردشگري ساحلي به‌عنوان يكي از مهم‌ترين مدل‌هاي توسعه اقتصادي و ايجاد اشتغال محسوب مي‌شود. در اين نوع از گردشگري، گردشگران براي ديدن سواحل و استفاده از امكانات ساحلي، به مناطق - ساحلي سفر مي‌كنند. لذا هدف اصلي پژوهش حاضر ارائه الگوي مديريت يكپارچه توريسم ساحلي، موردمطالعه سواحل شهر بندرعباس انجام‌شده است. روش تحقيق آميخته از نوع كيفي- كمي مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق حاضر در دو بخش كمي و كيفي شامل خبرگان زمينه گردشگري و كليه گردشگراني كه در فاصله فروردين 1400 لغايت شهريور 1400 به شهر بندرعباس مسافرت كرده بودند و توريسم محسوب مي‌شدند، در اين پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي و محاسبه حجم نمونه 325 نفر به‌عنوان آزمودني انتخاب شدند. در ادامه با استفاده از مدل تحليل عاملي كه در آن عوامل: ساختاري (بار عاملي 0.43)، رفتاري (بار عاملي 0.62)، محيطي (بار عاملي 0.38)، بودند، شاخص‌هاي الگوي مديريت يكپارچه توريسم ساحلي، موردمطالعه سواحل شهر بندرعباس تعيين گرديد. از بين 54 گويه، با توجه به اينكه كليه بارهاي عاملي بالاي 0.6 بود لذا هيچ‌يك از عوامل حذف نشد هر سه مؤلفه، تحت عنوان عوامل الگوي مديريت يكپارچه توريسم ساحلي، موردمطالعه سواحل شهر بندرعباس موردپذيرش قرار گرفت و مدل در حالت «خيلي مطلوب» تائيد شد.